Steeds meer mensen kom ik tegen die er alles aan doen om in een hoge trilling te blijven.
Alleen maar op het positieve focussen. Positief denken. Niet bezig zijn met de doemscenario’s in de wereld. Ook wel bekend als: een spirituele bypass

Het irriteerde mij.
Vooral omdat zoveel moeders, dochters, zonen, opa’s, oma’s én dieren lijden en sterven door de wrede systemen die de mensheid nog steeds voortstuwt.

Na een mooie sessie besefte ik dat ik ook deze kant van de medaille wil waarnemen.
De pijn voelen. Huilen. Trillen. Loslaten.
En vanuit die plek écht een hand kunnen reiken naar anderen.

En toen 😉 kwam ik dit stuk tegen van Robert Bridgeman:

Niet met (eigen) demonen bezig zijn.
“Als je hoog genoeg trilt verdwijnen die,” denken ze.
Niets is minder waar.
Oud karma, laag trillend trauma, entiteiten en auralifters verdwijnen niet als de trilling verhoogd wordt.
Ze zijn alleen minder goed waarneembaar.
Totdat iemand in een lagere trilling komt.
Door ziekte. Door tegenslag. Om wat voor reden dan ook.
En dan “bespringt” het oude zeer hen — want het zit er gewoon nog.

En dat willen ze natuurlijk niet voelen.
Dus proberen ze alles te doen om weer in die hoge trilling te komen.
In plaats van de kans te grijpen om deze lage trillingsenergie te transformeren,
door innerlijk werk te doen.
(eventueel met een therapeut of healer, als dat alleen niet lukt).

Dus.

“Face your demons,” zeggen de Boeddhisten.
De Boeddha leerde juist: ga dwars door de pijn heen.
Niet eromheen. Niet vluchten in alleen maar hoge staten van bewustzijn.

Zonder modder, geen lotus.

Je trilling verhogen is mooi —
maar dat doe je niet door het lage te ontwijken.
Je doet het door je schaduwkanten te transformeren:
je karma, je trauma, je oude pijn,
en ook de pijn van je voorouders.

We mogen er licht op schijnen — zeker nu.
Alleen zo kan de rotzooi transformeren tot iets wat ons dient.

Sam