Het koesteren van mijn lichaam
bracht mij de meest (h)eerlijke
vorm van waarheid
Hoi, ik ben Sam, oprichter van A Simple Mind.
Ik groeide op in een generatie waarin woorden als therapie of psycholoog nauwelijks werden uitgesproken. Als je “die kant op moest”, dachten mensen al snel dat er iets ernstig mis met je was.
Dus deden we wat velen deden: doorgaan.
Niet te veel voelen.
Gewoon presteren.
En ongemak zoveel mogelijk negeren.
Een leven in een lichte bubbel
Lange tijd leefde ik in een lichte, snelle bubbel.
Tot mijn begin dertig reisde ik de wereld over voor mijn werk in consumentenonderzoek binnen de FMCG-wereld. Altijd onderweg, altijd bezig.
En als je geen probleem ziet, dan is het er ook niet… toch?
Het keerpunt
Het echte keerpunt kwam na de intense, fysieke geboorte van mijn dochter.
Terwijl de wereld me feliciteerde met dit wonder, gebeurde er vanbinnen iets fundamenteels.
Door die diepe lichamelijke ervaring — de connectie met mijn eigen lichaam en dat van haar — werd ineens zichtbaar hoe ver ik daar jarenlang van verwijderd was geweest.
Ik had het moeilijke handig uit mijn leven geknipt.
Maar mijn lichaam had al veel eerder signalen gegeven.
Terugkerende longontstekingen.
Moeite om op gewicht te blijven.
Perioden van fysieke uitputting.
De bubbel waarin ik leefde was al jaren langzaam aan het barsten.
Moeder worden bracht mijn voeten onvermijdelijk weer op de grond. En mijn lichaam begon langzaam alles naar boven te brengen wat ooit was weggeduwd.
Het voelde alsof lagen die lang onderdrukt waren geweest zich niet langer stil wilden houden.
Uiteindelijk nam ik afscheid van mijn bedrijf, mijn carrière en het leven dat ik had opgebouwd — niet uit zwakte, maar uit noodzaak.
Een andere richting
Ik begon me te verdiepen in therapeutisch en energetisch lichaamswerk en volgde een zesjarige opleiding geïnspireerd door het werk van Barbara Brennan.
Dat werd het begin van een langzaam, eerlijk en diepgaand proces.
Ik raakte steeds meer gefascineerd door de mens als geheel — door hoe lichaam, zenuwstelsel, emoties en betekenis onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.
Een van de belangrijkste ontdekkingen voor mij was dit:
Ik kon pijn voelen zonder erdoor overspoeld te raken.
En juist daardoor werd mijn hoofd stiller en milder.
Eigenlijk heel simpel.
Vanuit een gevoel van veiligheid begon ik moeilijke ervaringen te verkennen, ze door mijn lichaam te laten bewegen — en langzaam kwam er een diepe rust voor in de plaats.
De strenge innerlijke stemmen — die oude ‘dictators’ — verloren hun grip.
Hoe eenvoudiger mijn gedachten werden, hoe vrijer het leven begon te voelen.
Mijn werk vandaag
Wat ik zelf heb doorleefd neem ik mee in mijn begeleiding van anderen.
Niet door mensen te repareren of te analyseren,
maar door samen te werken met wat zich in het lichaam en het zenuwstelsel aandient.
Mijn werk is somatisch, psychologisch en relationeel — altijd afgestemd op veiligheid, timing en draagkracht.
Wat me vandaag de dag het meest raakt, is hoe veel mensen worstelen — en tegelijk hoe moedig, bewust en wijs velen van hen zijn.
Onze generatie lijkt meer bereid om te voelen, te onderzoeken en te veranderen op manieren die voor eerdere generaties vaak nauwelijks mogelijk waren.
Dat vind ik hoopgevend.
Want eerlijk gezegd heeft onze wereld dat misschien wel harder nodig dan ooit.
Wat we meemaken in het leven kan soms overweldigend voelen.
Zoals Viktor Frankl schreef:
“Between stimulus and response there is a space.
In that space lies our freedom and our power to choose our response.”
Hoe meer we leren die ruimte te vinden —
en er simpelweg even in te blijven —
hoe meer onze ervaringen langzaam kunnen uitgroeien tot sterke en compassievolle wortels.
Wortels van waaruit we bewuster kunnen leven
in plaats van automatisch te reageren op de echo’s van ons verleden.
Met warmte,
Sam Colijn-Koschuch
Therapie via het lichaam en in verbinding — Amsterdam