It seems like
I'm not doing anything,but I'm energetically
at work.
Hoi, ik ben Sam, 48 jaar, en de drijvende kracht achter A Simple Mind.
Ik kom uit een generatie waarin woorden als psycholoog of therapie nauwelijks werden uitgesproken. Als je “die kant op” moest, was je al snel ‘knettergek’. Dus deden we wat velen deden: dóórgaan. Problemen negeren. Presteren. En vooral niet te veel voelen.
Mijn leven speelde zich lange tijd af in een lichte, zorgeloze bubbel. Tot mijn drieëndertigste reisde ik de wereld over voor werk in consumenten onderzoek in de FMCG wereld. Altijd bezig, altijd onderweg. En als je geen probleem ziet, dan is het er ook niet — toch? 😉
Het keerpunt kwam na de intense, fysieke geboorte van mijn dochter. Terwijl de wereld me feliciteerde met dit wonder, gebeurde er vanbinnen iets fundamenteels. Door die diepe lichamelijke ervaring — de connectie met mijn eigen lichaam en dat van haar — werd zichtbaar hoe ver ik daar jarenlang vandaan was geweest. Ik had het moeilijke handig uit mijn leven geknipt en mijn lichaam grotendeels buitenspel gezet.
Dat werkte… tot het niet meer werkte.
Mijn lijf liet al jaren signalen zien: bijna elk jaar longontsteking, moeite om op gewicht te blijven, steeds weer uit balans. De ‘lichte bel’ waarin ik leefde, knapte fysiek regelmatig open.
Als moeder, met mijn voeten onvermijdelijk op de grond, begon mijn lichaam alles wat ooit was weggeduwd naar boven te brengen. Het voelde alsof onverwerkte lagen zich niet langer lieten sussen. Het moment van doorleven was aangebroken. Ik nam afscheid van mijn bedrijf, mijn carrière, mijn oude leven — niet uit zwakte, maar uit noodzaak.
Ik besloot me te verdiepen in therapeutisch en energetisch lichaamswerk en volgde een zes jarige opleiding geïnspireerd door het werk van Barbara Brennan. Dat werd het begin van een traag, eerlijk en diepgaand proces. Ik raakte steeds meer geïnteresseerd in de mens als geheel — in hoe lichaam, zenuwstelsel, emoties en betekenis onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.
Wat ik in dat proces ontdekte, was dit:
ik kon pijn voelen zonder erdoor overspoeld te raken.
En dat juist dát mijn hoofd stiller en milder maakte. Erg simpel eigenlijk.
Vanuit veiligheid durfde ik pijnlijke ervaringen te verkennen, te doorvoelen en uiteindelijk kwam er een heerlijk rust voor in de plaats. De strenge innerlijke stemmen — die oude ‘dictators’ — verloren hun greep. Ik bleef steviger staan op het pad dat voor mij klopte. Hoe eenvoudiger mijn gedachten werden, hoe vrijer het leven voelde.
Wat ik zelf heb doorleefd, neem ik mee in mijn begeleiding van anderen. Niet door iemand te repareren of te analyseren, maar door samen te werken met wat zich in het lichaam en het zenuwstelsel aandient. Mijn werk is somatisch, psychologisch én relationeel — altijd afgestemd op veiligheid, timing en draagkracht.
Wat me vandaag de dag raakt, is hoe veel mensen worstelen — en tegelijk hoe moedig, bewust en wijs velen van hen zijn. We lijken nu bereid te voelen, te onderzoeken en te veranderen op manieren die voor eerdere generaties nauwelijks mogelijk waren.
Dat vind ik hoopgevend.
En eerlijk gezegd: misschien heeft onze wereld dat nu wel harder nodig dan ooit.
Wat we allemaal meemaken is soms nauwelijks te bevatten.
Maar we hebben wél een keuze
of we onze ervaringen blijven dragen als last —
of ze, stap voor stap, laten groeien tot stevige, liefdevolle wortels
van waaruit je steeds authentieker kunt leven.
Liefs,
Sam