Hoe kan een kind dat op zevenjarige leeftijd via gezinshereniging naar Nederland kwam —
omdat haar vader, een Koerdisch-Turkse mensenrechtenactivist, in 1981 moest vluchten naar een veilig en vrij Nederland —
zélf zo haarfijn verdeeldheid en onveiligheid creëren in haar gastland?

In de psychologie noemen we dit identificatie met de agressor:
het overnemen van de macht, de taal en het narratief
van degenen die ooit jouw bestaansrecht ter discussie stelden.

Wat Nederland nu zou helpen,
is dat Dilan Yeşilgöz zelfreflectie, innerlijke veiligheid
en empathisch contact leert ontwikkelen.

Zodat ze kan schakelen van haar overlevingsstrategie:
zich losmaken van de kwetsbare groep waar je ooit toe behoorde
om respect en macht te verkrijgen binnen de dominante groep —
een strategie die ons land momenteel in rap tempo uitholt.

Misschien zou ze dan, nog in dit leven,
de stap kunnen maken naar authentiek leiderschap.

Leiderschap dat niet leunt op hardheid, polarisatie en angst,
maar op kwetsbaarheid, nuance
en een doorleefde levenservaring.

Leiderschap dat bouwt aan een Nederland
dat veilig, innovatief en rechtvaardig is —
voor iedereen.

Sam