In mijn praktijk zie ik steeds vaker een zorgwekkend patroon:
gezonde jongens die in elkaar geslagen worden — zomaar, zonder aanleiding.

Jongens die gevoelig zijn, sociaal, respectvol.
Jongens die hun mannelijkheid combineren met zachtheid, empathie en verantwoordelijkheid.

Precies het soort jonge mannen dat onze samenleving nodig heeft.

Maar op straat wordt dát afgestraft.

Ze worden gezien als zwak.
Niet omdat ze dat zijn — maar omdat ze niet meedoen aan de apen-op-de-rots-taal die daar heerst: dominantie, intimidatie, macht door geweld.

Deze jongens hebben iets wat in dat straatmilieu gevaarlijk is:
een gezonde mix van mannelijke én vrouwelijke kwaliteiten.
Ze zijn niet continu in gevechtsstand. Ze hoeven niet te bewijzen wie de baas is.
En juist daarom vallen ze op.

En als ze zich wél succesvol verdedigen — en de aanvaller afdruipt —
dan slaan er de volgende dag vaak twintig doorgedraaide zielen terug.
Dit keer met messen of pistolen.

Zoals een cliënt het verwoordde:
“Voor mij voelt dit altijd als een lose-lose situatie.”

Dit zijn geen incidenten meer.
Dit begint een structureel probleem te worden.

De aanvallers zijn vaak jongens die nauwelijks naar school gaan,
de taal slecht spreken (ongeacht afkomst),
agressieproblemen hebben
en weinig tot geen veilige verbinding ervaren — thuis noch in zichzelf.
Woede en de ander ondergeschikt maken is vaak het enige gevoel en tool dat ze kennen.

Ook hier moeten we als maatschappij nu in investeren.

• Onderwijs weer prioriteit geven — schoolplicht moet weer écht schoolplicht zijn.
• Straatjongeren niet langer tolereren alsof het “erbij hoort”.
• Ouders aanspreekbaar maken op verantwoordelijkheid.
  Als kinderen ontsporen, ligt dat niet alleen aan de straat, maar ook aan opvoeding die tekortschiet.
• Jongeren die al te ver zijn afgedreven verplicht begeleiden:
  taal, onderwijs, psychologische zorg en agressieregulatie.
  Niet vrijblijvend. Duidelijk. Begrensd.

Wat er met Lisa is gebeurd is gruwelijk.
Maar het mag ons niet blind maken voor een bredere waarheid:

onveiligheid wordt óók gevoeld door gewone jongens
die juist wél respectvol, empathisch en vrouwvriendelijk zijn opgevoed.
En die daar op straat nu voor worden gestraft.

Het is tijd dat politiek, scholen en ouders de handen ineenslaan
en dit probleem zien — en aanpakken.

Want een land dat zijn gezonde jongens verliest,
wordt per definitie radicaal.

— Sam