“We create the world with our minds,”
wijze woorden van de Boeddha.
Maar waarom leven we dan in zo’n gewelddadige wereld?

Onze eeuwenlange geschiedenis van onderdrukking en misbruik —
tussen arm en rijk, zwart en wit, gender,
vrouwen, inheemse volkeren, religieuze vervolging,
en het zwijgen terwijl mensen werden weggevoerd —
dat zijn geen afgesloten hoofdstukken.
Het zijn levende erfenissen.

Erfenissen die ons steeds opnieuw uitnodigen — of dwingen —
om naar onze familiesystemen te kijken,
de pijn daarin te voelen,
en van daaruit naar eer en geweten te handelen.

Niet om laf in schuld te blijven hangen,
maar om verantwoordelijkheid te dragen.

En precies daar gaat het nu mis.

Haat, racisme, destructie, mishandeling, roddel, uitsluiting —
ze komen niet voort uit kracht, geweten of heling.
Ze ontstaan uit mensen die zwaar beschadigd zijn.

Wat we vaak “kwaad” noemen,
is in essentie onbehandeld trauma.
Een onbewuste, projecterende energie die naar macht grijpt —
meestal uit angst.

Dat zulke leiders opstaan, is pijnlijk.
Maar dat ze worden gekozen, gesteund en verdedigd —
dat zegt iets wezenlijks.

Wat we aan de top zien,
leeft ook in de diepte van het volk.

En zolang we daar — samen,
van mens tot mens,
van lichaam tot lichaam —
niet naar durven kijken,
zullen we leiders blijven voortbrengen
die ons verwonden.
Steeds dieper.

En zullen we met onze geest
werelden blijven creëren
vol angst en destructie.

De pijnlijke opkomst van racistische, totalitaire stemmingmakerij
laat op een confronterende manier zien
hoeveel onverwerkt trauma er in de samenleving zelf leeft.

Wie dit weigert te erkennen,
zal altijd de ander blijven ontmenselijken.

De weg naar een veilige, verfijnde, humane wereld
loopt niet buiten ons om.

Die begint in onszelf,
lieve mensen.

En gelukkig…
weten jullie dit al lang. 😉

Sam